بازگشت طالبان در ۱۵ آگست ۲۰۲۱، امیدهایی که برای یک افغانستان دموکراتیک و صلح‌آمیز در حال رشد بود را از بین برد. مردم افغانستان بار دیگر با یک بحران شدید سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و بشردوستانه مواجه هستند که با نقض حقوق بشر، فقر، ظلم و ترس مشخص می‌شود. سیستم‌های سیاسی و اجتماعی که در دو دهه گذشته با حمایت جامعه بین‌المللی ایجاد شده بود، تحت رژیم طالبان فروپاشید. این رژیم به اصطلاح، که عمدتاً توسط نیروهای پولیس طالبان رهبری می‌شود، با ظلم، بی‌کفایتی و خصومت، به‌ویژه در برابر زنان و اقلیت‌ها مشخص می‌شود. در پاسخ به این بحران، روند ویانا به عنوان یک پلتفرم حیاتی برای دموکرات‌های افغان در تبعید ظهور کرد. ریشه‌های آن به کمیته امداد اتریش برای افغانستان (ARC) برمی‌گردد که از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۴ از پروژه‌های بشردوستانه متعددی برای افغان‌ها در پاکستان و افغانستان حمایت کرد. این تعهد طولانی‌مدت به رفاه افغان‌ها، پایه و اساس ابتکار روند ویانا را فراهم کرد.
چهره‌های کلیدی در ایجاد روند ویانا شامل آقای نور صفا، دیپلمات سابق اتریشی متولد افغانستان و هماهنگ‌کننده ARC در پاکستان، و همسرش، خانم فهیمه زحما، فعال حقوق بشر هستند. به آنها پروفسور کریستین ردر، رئیس سابق ARC پیوست که بیش از ۴۵ سال در امور افغانستان فعال بود و کتاب‌هایی مانند «افغانستان تکه‌تکه شده» و «سال‌های بیشتر ناآرامی» در مورد تاریخ افغانستان تألیف کرده است. تجربه جمعی و اشتیاق آنها برای دموکراسی در افغانستان باعث شد تا از جامعه تبعیدی افغان در بسیج برای یافتن راه‌حل‌هایی برای بحران جاری حمایت کنند.